అసలు ఇండిపెండెంట్ జర్నలిస్ట్ అంటే ఎవరు?

 ఈ మధ్య కాలం లో ఎక్కువగా మనం ఇండిపెండెంట్ జర్నలిజం అనే మాట వింటున్నాము. అసలు ఇండిపెండెంట్ జర్నలిస్ట్ అంటే ఎవరు? ఎలాంటి కార్పోరేట్ మీడియా తో గాని,లేదా ఇతర పెద్ద సంస్థ ల తో సంబంధం లేకుండా స్వతంత్రంగా పనిచేసే విలేకరి అని చెప్పవచ్చు.అలాంటి వారికి చెందినది ఇండిపెండెంట్ జర్నలిజం.ఒకప్పుడు పెద్ద పత్రికలు,మీడియం సైజ్ పత్రికలు,చిన్న పత్రికలు అన్నీ ప్రింట్ వెర్షన్ లోనే వచ్చేవి. ఈ ఇంటర్నెట్ యుగం లో న్యూస్ వెబ్ సైట్ లు, న్యూస్ యూట్యూబ్ చానళ్ళు,స్థానిక పి.డి.ఎఫ్. రూపం లోని పత్రికలు తామరతంపరగా వస్తున్నాయి. అయితే నిలదొక్కుకునే అవకాశం చాల తక్కువ వాటికే ఉంటున్నది.

గత సంవత్సరం మే నెల వరకు 100 మిలియన్ యూట్యూబ్ చానల్స్ మన దేశం లో అప్ లోడ్ అయ్యాయి. ఆ విధంగా ఎక్కువ న్యూస్ చానెల్స్ ఉన్న దేశంగా మన దేశానికి ఒక ప్రత్యేక గుర్తింపు లభించింది.అయితే కొన్ని మూత పడటం,కొత్తవి ఎప్పటికప్పుడు వస్తుండటం తో వీటిని ఖచ్చితంగా ఇప్పుడెన్ని ఉన్నాయంటే చెప్పడం కష్టమే.దీంట్లో రమారమి 15000 యూట్యూబ్ చానళ్ళకి పది లక్షల పైన సబ్ స్క్రైబర్స్ ఉండటం గొప్ప విశేషమేనని చెప్పాలి. స్థానిక వార్తలతో పాటు సంస్కృతిని,ప్రత్యేక విశేషాలను వేగంగా బయటి ప్రపంచానికి చేరవేయడం లో తమదైన విశిష్టతను చూపిస్తున్నాయి.అదే సమయం లో బాధ్యతారాహిత్యం తో వ్యవహరించే వ్యవహారాలూ లేకపోలేదు.

హిందూ,ఇండియా టుడే, టైంస్ ఆఫ్ ఇండియా ఇంకా ఇలాంటి పెద్ద కార్పోరేట్ మీడియా సంస్థల్లో పనిచేసి స్వతంత్రంగా న్యూస్ వెబ్ సైట్ లు నడుపుతున్నవారూ ఉన్నారు. క్రౌడ్ ఫండింగ్ లేదా ఇతర స్వచ్చంద సంస్థల ద్వారా నిధులు సేకరిస్తుంటారు.తమ చదువరులను కూడా విరాళాలు అర్ధిస్తూ డొనేట్ బటన్ లను వారి సైట్ లలో పెడుతుంటారు. ప్రస్తుతం స్వతంత్ర విలేకరులు నిధుల కొరత తో బాటు, భౌతిక దాడులను కూడా ఎదుర్కుంటున్నారు. వీటినుంచి కొంత లో కొంత రక్షణ పొందడానికి ఏదో రాజకీయ పార్టీని ఆశ్రయించవలసిన పరిస్థితి కూడా ఉన్నది. ప్రస్తుతం పెద్ద పత్రికల లో పనిచేస్తున్న వారే ఎన్నో సవాళ్ళు ఎదుర్కోవలసిన పరిస్థితి ఉన్నది.

ఒకప్పుడు ఎన్.డి.టి.వి. లో పనిచేసిన రవీష్ కుమార్, ప్రస్తుతం ఒక యూట్యూబ్ చానెల్ నడుపుతున్నాడు. బర్ఖా దత్ ఒక న్యూస్ పోర్టల్ ని నిర్వహిస్తోంది.పాపులర్ టివి లో పనిచేసిన అభిసార్ శర్మ యూట్యూబ్ చానెల్ ప్రారంభించాడు. ఇండియన్ ఎక్స్ ప్రెస్ లో పనిచేసిన శేఖర్ గుప్తా ద ప్రింట్ అనే న్యూస్ పోర్టల్ ని నిర్వహిస్తున్నాడు.స్క్రోల్, ద వైర్,న్యూస్ లాండ్రీ,న్యూస్ మినిట్,క్వింట్ లాంటి న్యూస్ పోర్టళ్ళను విజయవంతంగా నడుపుతున్న వారందరు ఒకప్పుడు పెద్ద మీడియా సంస్థల్లో పనిచేసిన వాళ్ళే. కనక యూట్యూబ్ చానెళ్ళను,ఆన్ లైన్ న్యూస్ పోర్టళ్ళను చిన్న చూపు చూడటం అనేది ఎంత మాత్రం కుదరని పని.   

       

ఉస్తాద్ అనే మాటకి అర్థం తెలిసే పెట్టారా

 ఉస్తాద్ అనే మాటకి అర్థం తెలిసే పెట్టారా ఆ పేరు సినిమాకి అనే సందేహం ఈరోజు రిలీజ్ అయిన ఉస్తాద్ భగత్ సింగ్ సినిమా రివ్యూ చదవగానే అనిపించింది. విచిత్రంగా ఈ సందేహం ఏ రివ్యూ లో కూడా వ్యక్తపరచక పోవడం ఇంకావింత గా అనిపించింది. ఉస్తాద్ అనే మాట ప్రఖ్యాతి చెందిన ఉర్దూ గాయకుల్ని ఉద్దేశించి అంటారు.గాత్ర సంగీతం లోనూ,వాయిద్య సంగీతం లోనూ ప్రతిభావంతులైన వారిని అలా గౌరవం గా పిలుస్తారు.ఆ తర్వాత హిందూ గాయకుల్ని కూడా అదే విధంగా పిలవడం ప్రారంభమయింది. ముఖ్యంగా ఉత్తరాది లో ఈ సంస్కృతి కనబడుతుంది.

ఇదిలా ఉండగా ఉస్తాద్ భగత్ సింగ్ సినిమా లో హీరో పోలీస్ పాత్ర కాగా ఉస్తాద్ అనే మాటని ప్రిఫిక్స్ గా ఎందుకు వాడారో అర్థం కాలేదు. మొదట్లో హీరో పాత్రధారి సంగీత కళాకారుడు కావచ్చు అందుకే ఉస్తాద్ అనేది వాడారు అనుకున్నాను. అలాగే గొప్ప దేశభక్తుడైన భగత్ సింగ్ పేరుకి ముందు ఉస్తాద్ అనే మాట పెట్టి ఆయన పేరు కి ఉన్న గౌరవాన్ని,గాంభీర్యాన్ని చెడగొట్టారు. దాని బదులు షహీద్ అనే పెడితే కొంత న్యాయం గా ఉండేది.మన తెలుగు సినీ దర్శక,నిర్మాతల అజ్ఞానానికి పరాకాష్ట ఉస్తాద్ భగత్ సింగ్ అనే టైటిల్.

ఎంబసీ, హై కమీషన్, కాన్సులేట్ వీటి మధ్య తేడా ఏమిటి ?

మనం తరచుగా ఎంబసీ, హై కమీషన్ ఇంకా కాన్సులేట్ కార్యాలయం అనే మాటల్ని వింటూ ఉంటాం. ఇవన్నీ కూడా విదేశాల్లో ఉండే రాయబార కార్యాలయాలకి ఉండే పేర్లు అని మనం భావిస్తాం. మరి అయితే వాటి మూడిటి మధ్య తేడా ఏమీ లేదా అంటే ఉన్నది. కామన్ వెల్త్ దేశాల్లో ఉండే మన రాయబార కార్యాలయాల్నిహై కమీషన్  అని పిలిస్తాము. అలాగే నాన్ కామన్ వెల్త్ దేశాల్లో ఉండే వాటిని ఎంబసీ  అని వ్యవహరిస్తాము. పై రెండు కార్యాలయాలు చేసే పని ఒకటే.వివిధ రంగాల్లో మన దేశ ప్రయోజనాల్ని ఇతర దేశాల్లో సమ్రక్షించడం, ఆయా దేశాల్లో మన దేశ పౌరుల కి అవసరం ఏర్పడినపుడు సాయం చేయడం, ఇతర దేశాలతో అనుసంధానం గా పని చేయడం ఇలాంటివి చేస్తుంటాయి.

ఇక కాన్సులేట్ కార్యాలయం అంటే దిగువ స్థాయి రాయబార కార్యాలయాలు వంటివి. ఉదాహరణకి అమెరికా కి న్యూ ఢిల్లీ లోని చాణక్యపురి లో ఎంబసీ ఉన్నది. దానికి అనుసంధానంగా హైదరా బాద్, చెన్నై,ముంబాయ్,కోల్కతా నగరాల్లో కూడా కాన్సులేట్ కార్యాలయాలు ఉన్నాయి.పాస్ పోర్ట్,వీసాలు,విదేశీ వ్యాపార కార్యకలాపాలు ఇంకా రకరకాల విషయాలకి సంబంధించి వత్తిడిని తట్టుకుని పనిచేయడానికి రాజధాని నగరాలు కానప్పటికీ ఆయా ముఖ్య నగరాల్లో ఆ బ్రాంచ్ ఆఫీస్ లు లాంటివి పెట్టారన్నమాట. అయితే ప్రతి దేశానికి ఒకటి కంటే ఎక్కువ ఎంబసీ లు ఉండాల్సిన అవసరం ఏమీ లేదు.

నిజానికి మన దేశానికి ప్రపంచం లోని అన్ని దేశాల్లో రాయబార కార్యాలయాలు లేవు. కేవలం 150 దేశాల్లో మాత్రమే ఉన్నాయి. సోమాలియా, సెంట్రల్ ఆఫ్రికన్ రిపబ్లిక్, నౌరు, కాంగో,ఎస్తోనియా,అల్బేనియా , జార్జియా ఇలాంటి చాలా  దేశాల్లో మనకి రాయబార కార్యాలయాలు లేవు. అలాంటప్పుడు వ్యవహరం జరపడానికి వాటికి దగ్గరలోని మన దేశ ఎంబసీలు సహకారం అందిస్తాయి. రాయబార కార్యాలయాల్ని నడపడానికి చాలా ఖర్చులు అవుతాయి. కనుక అవసరం లేని దేశాల్లో అవి ఉండవని చెప్పాలి. రాజకీయంగా, వాణిజ్యపరంగా,వ్యూహాత్మకంగా అవసరమైన దేశాల్లో మాత్రమే పూర్తి సిబ్బంది తో పని చేస్తుంటాయి.

రాయబార కార్యాలయాలు ఇంటెలిజెన్స్ కార్యకలాపాలు చేపట్టడం ఈ రోజుల్లో మనం చదువుతూనే ఉన్నాం. అలాంటి పరిణామాల నేపథ్యం లో రాయబార కార్యాల సిబ్బందిని బహిష్కరించడం కూడా జరుగుతుంది. మిత్ర దేశాల లో రాయబార సిబ్బందికి పెద్ద ప్రమాదం ఉండదు కాని ఉద్రిక్త సంబంధాలు ఉన్న దేశాల్లో దాడులు జరగడం కద్దు.వీటికి సంబంధించి అంతర్జాతీయ చట్టాలు ఉన్నా రక్షణ లేని సందర్భాలు ఉన్నాయి. ప్రపంచం అంతా కుగ్రామం అయిపోయిన ఈ కాలం లో టూరిస్టులు అనేకమంది వివిధ దేశాలకి క్యూ కడుతుండటం తో ఇన్నాళ్ళపాటు ఏమీ పట్టనున్న కొన్ని దేశాలు కూడా ఇతర దేశాల్లో తమ రాయబార కార్యాలయాల్ని తెరుస్తున్నాయి. 

----- మూర్తి కెవివిఎస్              

రస్కిన్ బాండ్ రాసిన ఓ చక్కని పుస్తకం

 రస్కిన్ బాండ్ రాసిన ద బ్లూ అంబరెల్ల అనే పుస్తకాన్ని చాలా వేగంగా చదివిన పుస్తకం గా చెప్పాలి. దీనికి రెండు ప్రధాన కారణాలు. బాండ్ యొక్క రచనలు మన బాల్యాన్ని కళ్ళ ముందు చూపుతాయి. అదే సమయం లో కథ నడిపే విధానం చాలా సహజంగా ఉంటుంది. ప్రకృతి వర్ణనలు ఎంతో గమనించితే తప్పా అంత అందంగా రాయలేరు.ముఖ్యంగా హిమాలయాల పర్వతాల కి చేరువ లో ఉన్న గ్రామాలు అక్కడి జీవితం మనకి అర్ధమవుతుంది. నిజానికి ఈ పుస్తకం పేజీల పరంగా చూస్తే చిన్నది.కానీ ఇందులోని పాత్రలు చదివిన తర్వాత చాలా రోజుల వరకు గుర్తుండిపోతాయి. బిన్యా,బిజ్జూ,రాం భరోసా,రాజారాం ప్రధాన పాత్రలు. ఈ కథ గఢ్వాల్ కొండ ప్రాంతం లోని ఓ గ్రామం లో నడుస్తూంది.

ఆ గ్రామం లో ఈ రకమైన అందంగా ఉండే గొడుగు ఎవరివద్దా లేదు. దానితో ప్రతి ఒక్కరు దానికేసి చూస్తుంటారు.బిన్యా ఎంతో అపురూపంగా దాన్ని కాపాడుకుంటూంది. తన ఫ్రెండ్స్ కి మాత్రం కాసేపు పట్టుకుండానికి ఇస్తుంది. నీలు ని మేపడానికి అడివి కి వెళ్ళినపుడు కూడా ఈ గొడుగు ఉండవలిసిందే. అలాంటి సమయం లో ఈ గొడుగు గాలీ దుమ్మూ లేచినపుడు కొట్టుకు పోయి పొడవైన గుట్ట మీద పడిపోతుంది.మొత్తానికి ఎంతో కష్టపడి గొడుగు ని దక్కించుకుంటుంది.

అలాంటి గొడుగు మీద రాం భరోసా అనే దుఖాణదారుని కళ్ళు పడతాయి. ఎన్నో రకాలుగా ఆశ చూపించి ఆ గొడుగు ఇమ్మన్నా బిన్యా ఇవ్వదు. అతని దగ్గర పని చేసే రాజారాం అనే కుర్రాడు బిన్యా పొలం పని లో ఉండగా దాన్ని కొట్టేస్తాడు.

అదే సమయం లో బిన్యా వాళ్ళ అన్న బిజ్జూ వీడిని పట్టుకుని నాలుగు పీకి గొడుగు తీసుకుంటాడు. రాం భరోసా నే ఈ సంఘటన వెనక ఉన్నదని గ్రామం అంతా తెలిసిపోతుంది. దాంతో ఈ వ్యాపారి దుఖాణానికి కొనడానికి గ్రామస్తులు ఎవరూ రారు. దాంతో జాలిపడి బిన్యా,బిజ్జూలు ఏ విధంగా మళ్ళీ అతనికి సాయం చేశారు అన్నది సస్పెన్స్. 

దానితో ఆ వ్యాపారి ఎంతో సంతోషించి వీళ్ళద్దరినీ ఎలా చక్కగా చూసుకున్నాడన్నది చివరిలో మనకి తెలుస్తుంది. కథ అంతా బోరు కొట్టకుండా ఏకబిగిన చదవాలనిపిస్తుంది. హిమాలయ గ్రామాల్లోని పూల చెట్లు,ఊరిలో ఉండే మొక్కలు ఇలాంటివి అన్నీ సందర్భానుసారంగా మనకి తెలుస్తాయి.అర్చనా శ్రీనివాసన్ వేసిన బొమ్మలు ఎంతో హాయిగా ఉన్నాయి.   

బిన్యా అనే చిన్న అమ్మాయి. సుమారు పదకొండు ఏళ్ళు. ఆమెకి బిజ్జూ అనే అన్నయ్య , వాడికి ఇంకో రెండేళ్ళు ఎక్కువ. వాళ్ళు పుట్టినప్పుడు ఎలాంటి తారీకులు నమోదు చేయలేదు. ఎందుకంటే వాళ్ళ తల్లిదండ్రులకి చదువులేదు కదా.వారి కుటుంబానికి కొద్ది భూమి ఉంటుంది.కొన్ని ఆవులు ఉంటాయి.వాటి మీదనే వారి జీవనం సాగుతుంది.ఒక ఆవు పేరు నీలు. ఆ ఆవు ని బిన్యా అడవి లో మేపుతుండగా , ఢిల్లీ నుంచి ఓ కుటుంబం ఆ అడివి లోకి వచ్చి విహార యాత్ర చేస్తుంటారు. 

దాంట్లో ఒకరి దగ్గర చక్కని నీలం రంగు లో ఉన్న గొడుగు కనబడుతుంది. అది బిన్యా కి ఎంతో నచ్చుతుంది. అలాగే ఆశ గా చూస్తూ నిలబడగా , విహార యాత్ర కి వచ్చిన వాళ్ళు ఆమెకి దాన్ని బహూకరిస్తారు. ఆ అమ్మాయికి ఎంతో ఆనందం కలిగి ,ఆమె దగ్గర ఉన్న పులిగోరు తో చేసిన వస్తువు ని ఇస్తుంది.       

 ఆ గ్రామం లో ఈ రకమైన అందంగా ఉండే గొడుగు ఎవరివద్దా లేదు. దానితో ప్రతి ఒక్కరు దానికేసి చూస్తుంటారు.బిన్యా ఎంతో అపురూపంగా దాన్ని కాపాడుకుంటూంది. తన ఫ్రెండ్స్ కి మాత్రం కాసేపు పట్టుకుండానికి ఇస్తుంది. నీలు ని మేపడానికి అడివి కి వెళ్ళినపుడు కూడా ఈ గొడుగు ఉండవలిసిందే. అలాంటి సమయం లో ఈ గొడుగు గాలీ దుమ్మూ లేచినపుడు కొట్టుకు పోయి పొడవైన గుట్ట మీద పడిపోతుంది.

మొత్తానికి ఎంతో కష్టపడి గొడుగు ని దక్కించుకుంటుంది.అలాంటి గొడుగు మీద రాం భరోసా అనే దుఖాణదారుని కళ్ళు పడతాయి. ఎన్నో రకాలుగా ఆశ చూపించి ఆ గొడుగు ఇమ్మన్నా బిన్యా ఇవ్వదు. అతని దగ్గర పని చేసే రాజారాం అనే కుర్రాడు బిన్యా పొలం పని లో ఉండగా దాన్ని కొట్టేస్తాడు.

అదే సమయం లో బిన్యా వాళ్ళ అన్న బిజ్జూ వీడిని పట్టుకుని నాలుగు పీకి గొడుగు తీసుకుంటాడు. రాం భరోసా నే ఈ సంఘటన వెనక ఉన్నదని గ్రామం అంతా తెలిసిపోతుంది. దాంతో ఈ వ్యాపారి దుఖాణానికి కొనడానికి గ్రామస్తులు ఎవరూ రారు. దాంతో జాలిపడి బిన్యా,బిజ్జూలు ఏ విధంగా మళ్ళీ అతనికి సాయం చేశారు అన్నది సస్పెన్స్. 

దానితో ఆ వ్యాపారి ఎంతో సంతోషించి వీళ్ళద్దరినీ ఎలా చక్కగా చూసుకున్నాడన్నది చివరిలో మనకి తెలుస్తుంది. కథ అంతా బోరు కొట్టకుండా ఏకబిగిన చదవాలనిపిస్తుంది. హిమాలయ గ్రామాల్లోని పూల చెట్లు,ఊరిలో ఉండే మొక్కలు ఇలాంటివి అన్నీ సందర్భానుసారంగా మనకి తెలుస్తాయి.అర్చనా శ్రీనివాసన్ వేసిన బొమ్మలు ఎంతో హాయిగా ఉన్నాయి.   

( A book I have read the fastest)

మళయాళ చిత్రసీమ లో కేవలం ఇద్దరే ఆ అవార్డ్ పొందారంటే చిత్రమే!

 ప్రముఖ మళయాళ నటుడు మోహన్ లాల్ కి దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే అవార్డు లభించింది. ఈ నెల 20 తేదీన 2023 ఏడాదికి గాను ఆయనకి ఈ అవార్డ్ ని ప్రదానం చేయనున్నట్లు కేంద్రప్రభుత్వం ప్రకటించింది. విచిత్రం ఏమిటంటే ఇప్పటిదాకా మళయాళ చిత్రసీమ లో కేవలం ఇద్దరు మాత్రమే ఈ సినిమా రంగానికి చెందిన అత్యున్నత అవార్డ్ ని పొందారు. మొదటి వ్యక్తి ప్రఖ్యాత మళయాళ దర్శకుడు ఆడూర్ గోపాల కృష్ణన్ కాగా రెండవ వ్యక్తి ప్రస్తుతం మోహన్ లాల్. అనేకమంది ఉద్ధండులైన దర్శకులు, నటులు ఉన్న ఆ చిత్రసీమ లో కేవలం ఇద్దరు మాత్రమే పొందడం చాలామందిని ఆశ్చర్యపరిచే అంశం.

ఈ రోజు ఫాల్కే పురస్కారం అందుకోబోతున్న మోహన్ లాల్ తన 60 ఏళ్ళ జీవితం లో 350 కి పైగా సినిమాల్లో, అదీ వివిధ భాషలకి చెందిన సినిమాల్లో నటించారు. తమిళ, మళయాళ ఇంకా ఇతర సినీ అభిమానులు ఓ వైపు పొగడ్తలతో ముంచెత్తుతుండగా, మరో వైపు ఆయన్ని విమర్శ చేస్తున్నవారూ ఉన్నారు. 74 ఏళ్ళ మమ్మూట్టి కి దాదా సాహెబ్ ఫాల్కే ఎప్పుడో ఇవ్వవలసి వుందని ఆయన అభిమానులు సోషల్ మీడియా లో బాధ వ్యక్తం చేస్తున్నారు. అయితే మమ్మూట్టి మటుకు మోహన్ లాల్ కి ఫాల్కె రావడం పట్ల ఆనందం వ్యక్తం చేస్తూ మెసేజ్ చేశారు. తమిళ ప్రేక్షకులు కమల్ హాసన్ కి ఈ అవార్డ్ ఇంకా ఇవ్వకపోడం దారుణం అని పోస్టులు పెడుతున్నారు.  

మోహన్ లాల్ విభిన్న పాత్రలు పోషించి తనకంటూ ఓ స్థానాన్ని ఏర్పాటు చేసుకున్న సంగతి తెలిసిందే. జాతీయ స్థాయి లో ఉత్తమ నటుడిగా నాలుగుసార్లు అవార్డులు అందుకున్నారు. పద్మశ్రీ,పద్మవిభూషణ్ కూడా అందుకున్నారు. ఇండియన్ ఆర్మీ ఆయనకి గౌరవ లెఫ్టినెంట్ కల్నల్ హోదా ని 2009 లో ప్రదానం చేసింది. ఈ గౌరవాన్ని పొందిన ఏకైక దక్షిణాది నటుడు మోహన్ లాల్. కాలడి యూనివర్శిటి గౌరవ డాక్టరేట్ ని 2010 లో ప్రదానం చేసింది. సంస్కృత భాష లో నాటకాలు వేసి ఆయన ఆ భాషకి చేసిన సేవ కి గాను ఆ గౌరవం దక్కింది. కొంతకాలం సంస్కృత భాష లో వార్తలు కూడా చదివారు.

మోహన్ లాల్ నటించిన 350 కి పైగా సినిమాల్లో తప్పనిసరిగా చూడవలసిన చిత్రాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. మళయాళం లో వచ్చిన తన్మాత్ర, వానప్రస్థం, భ్రమరం, కిరీడం, బాలెట్టాన్, కిరీడం, భరతం వంటి సినిమాలు ఆయన నటనా జీవితం లో ఆణిముత్యాలు లాంటివి. దృశ్యం పేరు తో వచ్చిన రెండు సినిమాలు అబాలగోపాలాన్ని అలరించడమే గాక,తెలుగు ఇంకా హిందీ లో కూడా రీమేక్ అయ్యాయి.ప్రస్తుతం దృశ్యం కి మూడవ ఎపిసోడ్ తయారవుతోంది. అదీ కూడా హిట్ అయి అందర్నీ అందర్నీ అలరించాలని కోరుకుందాం.      

దక్షిణ కొరియన్లు భారతీయుల్ని చిన్నచూపు చూస్తున్నారా ?

దక్షిణ కొరియన్లు భారతీయుల్ని చిన్నచూపు చూస్తున్నారా ? 

-------------------------------------------------------------------------

 ఈ మధ్య ఎక్కువగా వింటున్నాం. దక్షిణ కొరియా దేశస్తులు భారతీయుల్ని చిన్న చూపు చూస్తున్నారని, వారు ఆసియా వాసులే అయినప్పటికీ మనల్ని అలా ట్రీట్ చేయడం ఏమిటి అని ఎవరికైనా కోపం వస్తుంది. మన దేశం లో వాళ్ళ పరిశ్రమలు ఉన్న చోట వాళ్ళ క్యాంటిన్ ల లోకి కూడా అడుగుపెట్టనివ్వరని కూడా చదివాము. ఈ మాట నిజమే అయినప్పటికీ దీని వెనుక కొన్ని నిజాలు ఉన్నాయి. అవి మనం అర్థం చేసుకోవాలి. 50 వ దశకం వరకు పెద్దగా అభివృద్ధి చెందని ఈదేశం, ఆ తర్వాత మెల్ల మెల్లగా ప్రగతి పథం లో పయనిస్తూ ఎల్.జి., హ్యూండాయ్, సాం సంగ్, పోస్కో లాంటి వ్యాపార దిగ్గజాలతో ప్రపంచాన్ని ఆశ్చర్యపరుస్తూ ముందుకు సాగిపోతోంది.

అంతేకాదు కొరియన్ సినిమాలు, డ్రామాలు, మ్యూజిక్ ఈ మధ్య మన దేశం లో బాగా ఆదరణ పొందుతున్నాయి. దక్షిణ కొరియా దేశం మొత్తం మీద ఒకే భాష,ఒకే సంస్కృతి లా ఉంటుంది.మొన్న మొన్నటి దాకా ఇంగ్లీష్ భాష కూడా ఎవరికీ రాదు. ఈ తరం వాళ్ళు ఇంగ్లీష్ నేర్చుకోవడానికి పోటీ పడుతున్నారు. దాని కోసం ఇబ్బడి ముబ్బడి గా సంస్థలు ఆవిర్భవించి డబ్బు చేసుకుంటున్నాయి. మరి మీరు ఇండియన్స్ ని చిన్న చూపు ఎందుకు చూస్తున్నారు, రంగు తక్కువ అని అహంకారం ప్రదర్శిస్తున్నారా అని మన వాళ్ళు అడిగితే వాళ్ళ సమాధానం ఏమిటంటే , మా దేశస్తులు తరతరాలుగా విదేశాలు వెళ్ళింది తక్కువ. మా కంటే భిన్నంగా ఉన్నవారిని ఎలా ట్రీట్ చేయాలి అనేది తెలియదు.

వియాత్నం , ఫిలిప్పిన్స్ వాళ్ళని కూడా చిన్న చూపు చూస్తారు ,ఎందుకంటే ఆర్ధికంగా వాళ్ళు వెనకబడి ఉన్నందువల్ల అలా జరుగుతుంది. ఇప్పుడు ఉన్నవాళ్ళలో అలా ఎవరూ లేరు. ఉంటే గింటే చాలా తక్కువ. ఇండియన్స్ చాలా కాలం నుంచి విదేశాలకి వెళ్ళడం,ఇంగ్లీష్ నేర్చుకొని ఎక్కువ బయటి ప్రపంచం తో మెలగడం ఇవన్నీ ఉన్నాయి,కానీ మా దక్షిణ కొరియా వాళ్ళకి అలాంటి కోణం లేదు. నిజానికి మాకు ఇండియా గురించి చాలా తక్కువ తెలుసు. గత తరాల వాళ్ళ విషయానికొస్తే మరీ దారుణం. బుద్ధుడు , యోగా లాంటి ఏవో కొన్ని అంశాలు తప్పా ఇంకేమీ తెలియదు. చైనా , జపాన్ వాళ్ళ ని కూడా ఇండియన్స్ మాదిరిగానే చూస్తాం అంటూ దక్షిణ కొరియా వ్యక్తి చెప్పుకొచ్చాడు.         

 ప్రస్తుతం దక్షిణ కొరియా దేశం లో యువత కి ప్లాస్టిక్ సర్జరీ మోజు బాగా ముదిరింది. ఏ మాత్రం అవయవం బాగా లేదనుకున్నా ఆపరేషన్ తో సరిజేయించుకుంటున్నారు. సియోల్ లో ఈ కాస్మటిక్ సర్జరీ వ్యాపారం మూడు పూవులు ఆరు కాయలుగా ఉన్నది. ప్రపంచం లో అతి తక్కువ ఒబేసిటి ఉన్న జనాలు ఈ దేశం లోనే ఉన్నారు.శరీరం గురించి అంత శ్రద్ధ అన్నమాట. మగవాళ్ళు గానీ ఆడవాళ్ళు గానీ మేకప్ లేనిదే బయటకి రారు. బాగా పరిశీలించి చూసినట్లయితే సాంస్కృతికంగా మన దేశానికి దక్షిణ కొరియా కి దగ్గరి బాంధవ్యం ఉన్నది. 

తరతరాలుగా ఇక్కడ ఆచారం ఏమిటంటే తమ కన్నా పెద్ద వయసు వాళ్ళకి మర్యాద ఇచ్చి మాట్లాడతారు. అందుకే ఎదుటి వారిని కలిసిన వెంటనే వాళ్ళ వయసు అడుగుతారు. ఇంట్లోకి వెళ్ళేటప్పుడు, ఆలయానికి వెళ్ళినప్పుడు తప్పనిసరిగా పాదరక్షలు బయట విడుస్తారు. ఏదీ ఇవ్వాలన్నా, తీసుకోవాలన్నా రెండు చేతులతో చేస్తారు. ఒక్క చెయ్యి ఉపయోగిస్తే అమర్యాద గా భావిస్తారు. పౌర్ణమి రోజున బుద్ధ జయంతి జరుపుకుంటారు. కంఫ్యూషియస్ బోధనల ప్రభావం ఎక్కువ గా ఆ సమాజం మీద ఉన్నది. 

----- మూర్తి కెవివిఎస్ 

కొకైన్ తయారి లో ఆ మూడు దేశాల పాత్ర

కొకైన్ తయారి లో ఆ మూడు దేశాల పాత్ర

------------------------------------------------------

 ఈ మధ్య కాలం లో ఓ మహిళా వైద్యురాలు 53 గ్రాముల కొకైన్ తో పట్టుబడడం తో అసలు ఈ మత్తు పదార్థానికి ఇంతటి అధికారం ఏమిటి మానవ దేహం మీద, అనే అనుమానం రాకమానదు. కొకైన్ డోస్ 30 నుంచి 70 మిల్లీగ్రాములు తీసుకుంటే చాలు, రెండు లేదా మూడు నిమిషాల్లో మెదడు లో స్వైర కల్పనలు మొదలయి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతుంది. పోను పోను అలవాటు ముదిరితే 1 గ్రాము వరకు ఒకే దెబ్బ లో తీసుకోగలరు. అంతకి మించి 2 గ్రాముల వరకు ఒకేసారి తీసుకుంటే చావు బ్రతుకుల మధ్య ఉన్నట్లే అంటున్నారు శాస్త్రవేత్తలు.

ప్రతిరోజు 5 గ్రాముల దాకా విడతలు విడతలుగా తీసుకునే వారి శరీరం లో అనేక అవయవాలు దెబ్బతింటాయి.కిడ్నీలు, ప్రేవులు, ఊపిరితిత్తులు దెబ్బతింటాయి. కేంద్ర నాడీమండల వ్యవస్థ పాడయి మానసిక భ్రాంతులు కలగడం,వణుకు రావడం,ఊపిరి పీల్చడం లో ఇబ్బందులు ఇలా ఎన్నో రుగ్మతలు వస్తాయి. సాధారణం గా కొకైన్ ని ముక్కు తో పీల్చడం ద్వారా,ఇంజెక్ట్ చేసుకోవడం ద్వారా, సిగరెట్లలో పెట్టి తీసుకుంటారు. తీసుకున్నతర్వాత ఒక్కొక్కరికి రకరకాల తేడాలతో భ్రాంతులు కలుగుతాయి. ఆ హాయి కోసమే ముందు అలవాటయి అది ముదిరిన తర్వాత వారి జీవితం ఎలా ముగుస్తుందో తెలియని దశ కి చేరుకుంటారు.

కోకా ఆకులు నుంచి కొకైన్ ని తయారు చేస్తారు. కొలంబియా, పెరూ, బొలీవియా వంటి దేశాల్లో ఈ కోకా పంట విరివిగా పండుతుంది.మొట్టమొదట స్థానికులు అజీర్ణానికి, చురుకు గా ఉండటానికి ఈ ఆకుల్ని మందుగా నమిలేవారు.అయితే జర్మన్ రసాయన శాస్త్రవేత్త అల్బర్ట్ నీమన్ ఒకసారి ఈ ఆకుల్ని నమలగా విచిత్ర అనుభూతి కలిగింది. దాంతో ఆయన కోకా ఆకుల్లోనుంచి రసాన్ని పిండి , దానికి కొన్ని రసాయనాలు కలిపి కొకైన్ అనే తెల్లటి పదార్థాన్ని 1860 లో తయారు చేశాడు.ఆ విధం గా ఇపుడు మనం చూసే కొకైన్ పుట్టింది. ఫ్రెంచ్ రసాయన శాస్రవేత్త ఏంజిలో మరియాని దీనితో ఓ టానిక్ ని తయారు చేశాడు.

మొదట్లో కోకా కోల పానీయం లో కూడా వాడేసిన కోకా ఆకుల్ని వినియోగించేవారు.1920 తర్వాత నుంచి దీన్ని నిలిపివేశారు.ఒక కిలోగ్రాం కొకైన్ తయారు చేయాలంటే వెయ్యి కిలోగ్రాముల కోకా ఆకులు కావాలి. దానికి మరిన్ని రసాయనాలు కలుపుతారు.ప్రపంచం లోని మొత్తం కొకైన్ లో 70 శాతం పైగా ఒక్క కొలంబియా లోనే తయారవుతుంది. ఆ తర్వాత స్థానం పెరూ, బొలీవియా దేశాలది. కేవలం ఈ కొకైన్ వల్లనే కొలంబియా దేశం వారానికి 400 మిలియన్ డాలర్లు ఆర్జిస్తుంది. దక్షిణ అమెరికా ఖండం లోని ఆ మూడు దేశాలు కొకైన్ ని బయటకి పంపిన తర్వాత ప్రపంచ మార్కెట్ లో దాని విలువ ఇబ్బడి ముబ్బడిగా పెరిగిపోతుంది.           

మత్తు పదార్థాలు అన్నిటిలోనూ దీనికి గల ప్రాముఖ్యత వల్ల షాంపేన్ ఆఫ్ డ్రగ్స్ అని ముద్దుగాపిలుస్తారు. 1970 వరకు కేవలం మందుల తయారీ లోనే ఎక్కువగా వాడేవారు. అమెరికా లో కొకైన్ కి లభించిన పాపులారిటీ వల్ల , ముఖ్యంగా పాప్ సంగీతకారులు, ప్రముఖులు తీసుకోవడం వల్ల మీడియా లో హైప్ వచ్చి దేశదేశాలు విస్తరించింది. ఒక దశలో అంటే 1982 ప్రాంతం లో కోటి నలభై లక్షల మంది అమెరికా లోని ప్రజలు దీనికి బానిసలయ్యారు. ప్రస్తుతం ఈ కొకైన్ డ్రగ్ మాఫియా ప్రపంచం లోని చాలా దేశాలకి విస్తరించింది. వివిధ మత్తు పదార్థాల సేవనం లో ఉత్తర్ ప్రదేశ్, బీహార్,కేరళ, వెస్ట్ బెంగాల్, మహారాష్ట్ర వరుసగా ముందంజ లో ఉన్నాయి. 

----- మూర్తి కెవివిఎస్